استفاده از مس و آلیاژهای آن در خطوط ابزار دقیق، فرآیندهای غذایی و تجهیزات انتقال حرارت بسیار مرسوم است. البته استفاده از Stainless Steel نیز در این موارد رو به گسترش است.
لولههای پلاستیکی جهت انتقال سیالات خورنده بکار میرود و جهت انتقال گازهای خورنده یا خطرناک و اسیدهای معدنی مناسب است. لولههای پلاستیکی به سه روش استفاده میشوند:
1. لولههای تمام پلاستیکی
2. مواد پلاستیک غنی شده (تقویت شده با فیبرشیشه، غنی شده از کربن و غیره)
3. مواد پوشاننده یا آستری
لولههای پلاستیکی از پلی پروپیلن، پلی اتیلن(PE)، پلی بوتیلن (PB)، پلیو نیل کلراید(PVC) و پلی استر ساخته میشوند. لولههای ساخته شده از پلی استر و اپوکسی رزین اغلب با فیبر شیشه (FRP) تقویت میشوند که محصولات تجاری از این نوع دارای مقاومت برش و شیمیایی مناسبی میباشند.
روشهای اتصالی که برای اغلب لولههای Carbon Steel و Stainless Steel به کار میروند عبارتند از:
1- اتصالات جوش لب به لب (Butt-Welded)
2- اتصالات جوش ساکتی (Socket- Welded)
این اتصالات مانند لولههای پیچی برای خطوط با سایزهای کوچکتر به کار میروند.مزیت آن آببندی مناسب این نوع اتصال است که میتواند یک عامل باارزش به هنگام انتقال سیالات مشتعل شونده، سمّی یا رادیواکتیو میباشد.
3- اتصالات پیچی (Screwed)
4- اتصالات فلنج پیچدار (Bolted Flange)
این نوع اتصالات به دلیل گران بودن فلنچها گران قیمت بوده و اغلب جهت اتصال به مخازن و تجهیزات فلنچدار، شیرآلات و خطوط فرآیندی که نیاز به تمیز شدن دارند، به کار میروند.
موارد کاربرد: در اغلب لولهکشیهای فرآیندی، Utility و سرویس.
فواید: بهترین روش عملی برای اتصال لوله و اتصالات بزرگ همراه با اطمینان از آببندی کامل.
معایب: وجود فلز جوش میتواند بر جریان تأثیر بگذارد.
چگونگی تشکیل اتصال: انتهای لوله مطابق شکل زیر ماشینکاری میشود. دو قطعه در راستای هم و در فاصلهای مناسب از یکدیگر خال جوش خورده و سپس توسط جوشی پیوسته اتصال کامل ایجاد میگردد.
ادامه دارد...